"Εφυγα μακρυά, περπάτησα σε ξένους δρόμους..
Μίλησα, γέλασα, μα ΕΣΥ εκεί! Με τα μάτια της άφωνης θλίψης..
Μέρα νύχτα το βλέμμα σου με χαίδευε.. Η σκέψη μου μόνιμη συντροφιά σου..
Και εκεί γεννήθηκε το όνειρο.. Η ελπίδα που θεράπευσε την πληγιασμένη μου ψυχή..
Και τώρα.. άπιαστο το όνειρο.. Με απέφυγε επιδεικτικά για άλλη μια φορά..
Εμεινα πάλι με τις θύμισες μιας στιγμής.."

Απόσπασμα απο το βιβλίο της Ελένης Καπλάνη "Μαύρο Ρόδο"