Πέρασα μια απίστευτη μέρα σήμερα.. Μετα από 33 χρόνια πήγα για πρώτη φορά με τους γονείς μου στα κατεχόμενα.. στο κατεχώμενο χωριό των γονιών μου όπου τώρα είναι χωρισμένο σε στρατιωτική ζώνη στα δύο.. Το πατρικό μου να είναι μέσα σε αυτή τη ζώνη και να το βλέπουμε μόνο απο μακρυά.. τραγικές εικόνες μιας χαμένης ζωής.. συνεχίσαμε το δρόμο μας σε ένα απίστευτο δρομολόγιο πρός την άκρη της Κύπρου, τη μύτη.. στο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα.. συγκινιτική..ανατριχιαστική διαδρομή μέσα στην άγρια φύση, ανάμεσα σε πανέμορφες παραλίες.. όλα σαν να μην πέρασε μια μέρα απο το 1974...
Περάσαμε πρώτα από τη κατεχώμενη Λευκωσία που μόνο Ελληνική δεν θυμίζει πια.. Μετά προχωρήσαμε προς Αμμόχωστο.. στο Βαρώσι.. το μισό έρημο.. εγκαταλειμένο από τότε.. Το έχουν περιφράξει και το άφησαν στην μοίρα του.. τη βουβή.. δέντρα και άγρια χόρτα να φυτρώνουν μέσα από τα άδεια σπίτια.. Ξενοδοχεία πάνω στην λευκή παραλία.. βομβαρδισμένα ετοιμόροπα ερείπια.. Απίστευτη εικόνα.. Περάσαμε και από την αρχαία πόλη του Βαρωσιού η οποία είχε κλείσει για τους Ελληνοκύπριους από το 1963.. Αφωνοι οι γονείς μου μιας και ήταν η πρώτη φορά που τη βλέπανε..
Συνεχίσαμε τη μαρτυρική διαδρομή μέσα από χωριουδάκια και παραλίες.. χωριά που παλιά έσφυζαν από ζωή και σπίτια φημισμένα για τη καθαριότητα τους τώρα στο έλεος των έποικων ρημαγμένα και εγκαταλειμένα.. Νεκροταφεία με ξεριζωμένους και σπασμένους σταυρούς...Εκκλησίες χωρίς το σταύρο πάνω στο καμπαναριό κάποιες να έχουν μετατραπεί σε τζαμιά και άλλες να χρησιμοποιούντε σαν σταύλοι η περιστερώνες...
Το μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα μια απίστευτη εικόνα περιτρυγιρισμένο από θάλασσα.. και στις δύο πλευρές του... εγκαταλειμένο.. Προσπαθώ να βρω τα λόγια να περιγράψω το συναίσθημα που με κατακλύζει.. Ο ιερέας εκεί μας περίμενε να μας δώσει την ευλογία του.. εγκλωβισμένος στον Απόστολο Ανδρέα από το 1974.. επέλεξε να μείνει εκεί τότε.. να μην εγκαταλείψει την εκκλησία του.. τη γή που μεγάλωσε.. Ανάψαμε κεράκι.. προσευχηθήκαμε και ευχηθήκαμε μια μέρα να μπορέσουμε να πάμε ξανά στο μοναστήρι χωρίς την τούρκικη σημαία να κυματίζει απ'έξω... Να μπορέσει αυτός ο τόπος να γίνει όπως πρώτα ξανά... μεγάλη ευχή.. δύσκολη.. ίσως πλέον ακατόρθωτη..
Επιστρέψαμε σπίτι.. στις ελεύθερες περιοχές το βράδυ πια... Με χίλιες εικόνες στο μυαλό μου και φορτισμένη ακόμα από τις ιστορίες που άκουγα όλη μέρα.. από αναμνήσεις.. Πνιγομουν.. ήθελα να μείνω εκεί.. ανάμεσα στη θάλασσα.. δεν ήθελα να γυρίσω πίσω.. στο ψέμα.. στη διπλοπροσωπία και στα πολιτικά παιγνίδια.. ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ στο μυαλό μου και στην καρδιά μου να αιωρείται..
Να σου πω κάτι?
ReplyDeleteΥπάρχει μια αναφορά στο βιβλίο "Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου" γραμμένο από τον Ιερομόναχο Ισαάκ και συγκεκριμένα αναφέρει τα εξής για την Κωσταντινούπολη στην ΣΤ' Έκδοση του 2008 στη σελ. 324:
«Μια ομάδα μαθητών της Αθωνιάδος Σχολής συμφώνησαν να ρωτήσουν τον Γέροντα αν θα πάρουμε την Πόλη και αν θα ζουν και οι ίδιοι τότε. Πήγαν στο καλύβι του, πήραν κέρασμα, αλλά ντρέπονταν να ρωτήσουν. Ο ένας έκανε νόημα στον άλλο και τελικά κανείς δεν τολμούσε να κάνει την ερώτηση. Τότε τους λέγει ο Γέροντας: "Τι είναι, βρε παλικάρια; Τι θέλετε να ρωτήσετε; Για την Πόλη; Θα την πάρουμε κι θα ζείτε κιόλας." Ένα παιδί μετέφερε τα λόγια του Γέροντα στον δάσκαλο Κωνσταντίνο Μαλλίδη που ήταν καλός Χριστιανός και θερμός πατριώτης. Αυτός ήρθε με ενδιαφέρον να βεβαιωθεί καλύτερα από τον ίδιο τον Γέροντα και ρώτησε για την Πόλη. Ο Γέροντας του απάντησε: "Άστα αυτά, Κώστα, δεν είναι για μας αυτά. Εμείς για άλλη Πόλη πρέπει να ετοιμαζόμαστε". Αυτά ήταν προσημάνσεις για τον επικείμενο θάνατό τους, γιατί πράγματι δεν άργησε να φύγει πρώτα ο Κώστας και ύστερα ο Γέροντας, για την αληθινή και ουράνια Πατρίδα μας, "την καινήν πόλιν", την Άνω Ιερουσαλήμ."»
Κάπως έτσι πιστεύω πως θα "παρθεί" πάλι πίσω και η Κύπρος μας!! :)